MAŁCUŻYŃSKI WITOLD

Życiorys

Witold Małcużyński (ur. 10 sierpnia 1914 w Warszawie, zm. 17 lipca 1977 na Majorce), polski pianista.

Absolwent Gimnazjum im. Jana Zamoyskiego w Warszawie (1932).[1] W wieku 10 lat (1924) rozpoczął naukę gry na fortepianie, pobierając naukę w Konserwatorium Warszawskim. Był uczniem Józefa Turczyńskiego i Ignacego Paderewskiego. W 1937 został laureatem III Międzynarodowego Konkursu Pianistycznego im. Fryderyka Chopina (III nagroda). W czasie II wojny światowej otrzymał przydział do sekcji artystyczno-propagandowej, odwiedzając polskie obozy wojskowe oraz koncertował w Paryżu. Przed wkroczeniem Niemców opuścił z żoną Francję w zaplombowanym wagonie dostając się do Portugalii. W październiku 1940 wyjechał do Argentyny oraz na tournée po Ameryce Południowej, gdzie odniósł duże sukcesy. W kwietniu 1942 przybył do USA, koncertował w Nowym Jorku, Bostonie, Chicago, San Francisco i wielu innych miastach. W marcu 1945 przyjechał do Anglii i rozpoczął nagrywanie pierwszych płyt, które stały się jednym z głównych źródeł jego popularności. Po II wojnie światowej osiadł w Szwajcarii. W 1949 wyjechał do USA, aby w Nowym Jorku zapoczątkować swym recitalem Rok Chopinowski. Podróżował po obu Amerykach, Australii, Indiach i Europie, kilkakrotnie występował w Polsce. Witold Małcużyński przyczynił się do zwrotu Polsce przez władze kanadyjskie skarbów wawelskich i bezcennych pamiątek narodowej kultury, które na okres wojny zostały tam wywiezione na przechowanie. Zmarł na Majorce 17 lipca 1977.

Repertuar Małcużyńskiego obejmował utwory klasyczne i romantyczne, przede wszystkim Fryderyka Chopina.

Brat Karola Małcużyńskiego, posła na sejm i dziennikarza.

Był pierwszym Polakiem uczącym się (w latach '50-'60) jogi metodą B.K.S. Iyengara, której używał do przygotowań przed koncertami.

Źródło: Wikipedii